براى داغ كردن روشن كنند . نار اللّه . آتش خداوند آتشى است كه بندگان خود را بدان بيم داده . جاحظ گفته : مىدانيم كه خداوند مردم را در دنيا با غرق كردن يا باد و سنگريزه و فرو رفتن در زمين و سنگباران و مسخ كردن و گرسنگى و كاستى در ميوه و محصول ، عذاب كرده و هرگز - چنان كه باد و آب و سنگ بر آنها فرستاده - آتش نفرساده ، بلكه عذاب آتش را به روز باز پسين وانهاده و از اين كه كسى يا جانورى را در آتش بسوزانند ، مردم را نهى كرده است . - پيامبر ( ص ) نيز فرموده : « لا تعذّبوا به عذاب اللّه » يعنى كسى را با عذاب خداوند - [ يعنى آتش ] ميازاريد كه خداوند عذاب آتش را بزرگ ديده و دشمنان خود را در روز رستاخيز با آن عذاب خواهد كرد و نبايد هيچ آدمى را به جهت كردار خود يا ستم يا جنايت مستوجب آتش دانست مگر كه با خدا دشمنى كرده باشد ، و همچنين در قيامت با آتش ، دل دوستان خود را از دشمنانشان خنكى مىبخشد . نيز خداوند هر چيزى را كه خواسته بزرگ بدارد به خود نسبت داده چنان كه فرمود : « نارُ اللَّهِ الْمُوقَدَةُ » « 1 » . نار المجوس . جاحظ گويد : تمام مردمان و ملّتها - پيش از آن كه خداوند آيين حق را بفرستد - به بزرگداشت آتش سخت حريص بودند تا جايى كه پاره‌اى پنداشته‌اند كه آنها آتش را مىپرستيدند . و اهل كتاب چنان پنداشتند كه خداوند آنها را به گراميداشت آتش فرموده و گفته : « آتش خانه‌هاى مرا خاموش نكنيد » از اين روى است كه كنيسه و پرستشگاهى را نبينى كه شب و روز در آن آتش روشن نباشد . امّا محبوس به آن اندازه كه اهل كتاب چراغ روشن مىكردند ، خرسند نگشته و براى آتش جايى ويژه ساختند و براى آتشكده‌هاى خود خادمانى گماشتند و غلّات بسيار بر آنها وقف كردند و از روى دل نهادگى و دوستدارى و سپاسدارى نعمت آتش ، بر آن نماز بردند .

--> ( 1 ) - سوره همزه - 6 .